Słownik clippera

Koszt tysiąca wyświetleń i serce całego modelu. Zapis „2 zł / 1000 wyświetleń” oznacza, że za każdy tysiąc zweryfikowanych widoków clipper dostaje tę kwotę.

W clippingu CPM opisuje zarobek clippera, a nie, jak w reklamach, koszt zakupu emisji. Dla marki wychodzi na to samo: tyle kosztuje ją tysiąc obejrzeń.

Całkowita kwota, jaką marka przeznaczyła na kampanię. Wyświetlana zwykle jako postęp, na przykład „4 359 zł / 10 000 zł”.

Pula jest skończona i działa na zasadzie „kto pierwszy, ten lepszy”. Gdy się wyczerpie, wypłaty się kończą, nawet jeśli klip właśnie łapie zasięg.

Minimalna kwota, od której klip w ogóle liczy się do wypłaty. W kampaniach rozliczanych w dolarach spotyka się progi rzędu 30 dolarów na klip.

Odcina spam i martwe klipy, przez co obniża koszt weryfikacji po stronie marki. Odpowiednikiem wyrażonym w widokach jest MVR.

Minimalna liczba wyświetleń, od której klip w ogóle wchodzi do rozliczenia. Wariant progu kwalifikacji wyrażony w widokach, a nie w kwocie.

W małych kampaniach bywa symboliczny, w okolicach 1000 wyświetleń. W dużych kampaniach zachodnich spotyka się MVR rzędu 30 000 wyświetleń na klip, co całkowicie zmienia opłacalność: poniżej tej granicy klip nie płaci nic.

Górny limit wypłaty za pojedynczy klip. Chroni pulę przed sytuacją, w której jeden viral pochłania cały budżet kampanii.

Bywa też cap na clippera, czyli łączny limit zarobku jednej osoby w ramach kampanii.

Okres, przez który liczą się wyświetlenia klipa, zwykle 14 do 30 dni od publikacji. Po zamknięciu okna licznik się zatrzymuje.

Częsty wymóg towarzyszący: klip musi pozostać opublikowany przez minimum 30 dni. Skasowanie go wcześniej grozi cofnięciem wypłaty albo banem.

Folder z oficjalnymi materiałami marki: nagraniami do cięcia, logotypami, dźwiękami, szablonami.

W wielu kampaniach obowiązuje zasada, że wolno używać wyłącznie materiałów z tego folderu. Klipy z materiałów spoza niego są odrzucane automatycznie.

Dokument z zasadami kampanii: co wolno, czego nie wolno, jak oznaczać, jakie formaty. W dużych kampaniach to kilkustronicowy materiał z przykładami dobrych i złych klipów.

Zasada numer jeden całej branży: przeczytaj brief, zanim opublikujesz cokolwiek. Odrzucenia niemal zawsze wynikają z niedoczytania.

Zgłoszenie opublikowanego klipa do kampanii, zwykle przez wklejenie linku do posta.

Bez zgłoszenia klip nie istnieje dla systemu i nic nie zarobi, choćby zrobił milion wyświetleń.

Decyzja o przyjęciu lub odrzuceniu zgłoszenia po weryfikacji.

Typowe powody odrzuceń: materiał spoza content banku, brak wymaganego oznaczenia, ukryte polubienia, słaba jakość, podejrzane wyświetlenia.

Konto założone specjalnie pod content jednej marki lub twórcy, na przykład fanpage z klipami konkretnego podcastu.

Część kampanii wymaga stron dedykowanych, część wprost pisze „no dedicated page required”. Budowa dedykowanej strony to inwestycja, która zwraca się dopiero w dłuższych kampaniach.

Podział krajów według wartości reklamowej widowni. Tier 1 to przede wszystkim USA, Kanada, Wielka Brytania, Australia i zachodnia Europa.

Wiele zagranicznych kampanii wymaga, żeby 40 do 60 procent widowni klipa pochodziło z krajów Tier 1, i każe dołączać zrzut z analityki demograficznej konta. Kampanie kierowane na rynek polski analogicznie wymagają widowni z Polski.

Znak graficzny marki nakładany na klip: logo w rogu, pasek, znak wodny.

W niektórych kampaniach obowiązkowy element każdego klipa, z precyzyjnymi zasadami umiejscowienia. Klip bez watermarku jest odrzucany.

Content tworzony od zera przez twórcę, w odróżnieniu od cięcia gotowych materiałów marki.

W praktyce clippingowej oznacza: nagraj coś własnego z marką w roli głównej, czyli reakcję, test aplikacji, POV, unboxing.

Pierwsze 1 do 3 sekund klipa, które decydują, czy widz zostanie, czy przescrolluje.

Najważniejsze pojęcie warsztatowe całego short-formu. Bez mocnego hooka nie ma wyświetleń, a bez wyświetleń nie ma wypłaty.

Procent klipa, który widzowie średnio oglądają.

Algorytmy TikToka i Reels promują materiały z wysoką retencją, więc clipperzy tną bezlitośnie: szybkie tempo, napisy, zoomy, cliffhanger na końcu.

Content bez pokazywania twarzy: slajdy, b-roll z tekstem, nagrania ekranu, montaże.

Popularna furtka dla osób, które chcą zarabiać na short-formie, ale nie chcą występować przed kamerą.

Format zdjęciowy TikToka, czyli karuzela zdjęć z muzyką. Osobna kategoria kampanii: marka dostarcza szablony i teksty, clipper składa slajdy.

Często bez kamery i bez montażu wideo. Najniższy próg wejścia w całym clippingu.

Stosunek reakcji do wyświetleń. Niektóre kampanie ustawiają minimalny próg, na przykład 2 polubienia na każde 1000 wyświetleń, jako filtr antyspamowy.

Klip, który ma 100 tysięcy wyświetleń i 12 lajków, wygląda na botowany. Z tego samego powodu zakazane bywa ukrywanie liczby polubień.

Nabijanie widoków botami, grupami wymiany, farmami zasięgu albo płatną promocją posta. Absolutne tabu całej branży.

Systemy wyłapują to automatycznie, a standardową karą jest nie tylko odrzucenie klipa, ale permanentny ban. W tę samą kategorię wpada „story boosting” i publikowanie identycznego klipa z wielu kont naraz.

Wymóg prawny, nie widzimisię marki. W USA reguluje to FTC: każdy opłacany post musi mieć czytelne oznaczenie typu #Ad w widocznym miejscu.

W Polsce odpowiednikiem są wytyczne UOKiK dotyczące oznaczania materiałów reklamowych, na przykład #reklama albo #współpracareklamowa. Marka, która płaci za wyświetlenia, płaci za reklamę.